Her yolculukta ilk tercihimiz cam kenarı olur. Koridoru seçmeyiz. Dışarıyı daha iyi izleyebilmek, akan yola dalabilmek için... Yolu hayallerimizle,düşüncelerimizle süsleyebilmek için... Ancak ısrarla istemiş olduğumuz cam kenarı eğer hava güneşli ise bir anda ızdıraba döner. Hemen gözümüzü alan güneş ışınlarına karşı bir perde, bir güneş gözlüğü devreye girer. Artık ısrarla istemiş olduğumuz cam kenarının hiçbir espirisi kalmamıştır... Perdelere gömeriz düşüncelerimizi ve hayallerimizi...Neden ilk güneşli havada korunma dürtüsüne bürünürüz bir anda...? Güneşten kaçıp gölgelik yerler aranmaya başlanır,bir ağaç altı,bir sundurma altına,bir şapkanın siperine sığınırız. Bir şeylerin altına sığınma ihtiyacı hissederiz. Işıktan kaçarız karanlığa doğru. Güneş ışınları gözümüzü mü aldı;hemen güneş gözlükleri çıkartılır veya bir şapka ile geçiştirilir durum,sonra mı ne olur sonrası malum: Yağlar sürünülüp tüm bedenimizi Güneş'e veririz... (çelişkilerle dolu yaratıklarıyız evrenin)
Pür ışığa karşı aradığımız kuytu ve karanlık bir köşedir. Tahammülümüz yoktur aydınlığa,ışığa karşı. Hep bir yanımız karanlık kalsın istemekteyiz,hep bir karanlık köşe ararız... Neden ısrarcı oluyoruz cam kenarında süren bir hayat için ve neden çekiyoruz perdeleri,içeriyi doldurması gereken ışığa karşı....
İnsanoğlu ışığa karşı,karanlığı arar,güzele karşı çirkini,hayata karşı ölümü... Hep bir karanlık yönümüz mevcut hayata karşı,bir yanımız siyah,bir yanımız beyaz...Çinlilerin Yin ve Yang'ı gibi... Karanlık bir ortamdan Dünyaya düştüğümüz için mi aydınlığa karşı karanlık ve sıcak bir ortam arıyoruz? Anne karnına dönme sendromlarımını mı yaşıyoruz yaşam boyu? Doğmuşuz bir kere haberimiz olmadan,bu karanlık neden... Yaşama karşı mezara dönme sendromu mudur? Ahhh...! Benliğimizde ölüm olgusunun açığa çıkan tezahürleri midir bunlar! Ayın görmediğimiz karanlık yüzü gibi Güneşin karanlık yüzünü bizler kendi dünyamızda yaşıyoruz. Karanlıkta yaşayan ışığa hasret bedenleriz... Işığı arayarak ömür geçiriyoruz,gölgelerde ve perdelerin ardında yaşayarak. Artık perdeleri açma vakti...Işık dolsun dünyalarımıza...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder